Shakespeare, Romeo i Julia

MONTEKI

Nieraz o świcie już go tam widziano
Łzami poranną mnożącego rosę,
A chmury — swego oblicza chmurami,
Aliści ledwo na najdalszym wschodzie
Wesołe słońce sprzed łoża Aurory
Zaczęło ściągać cienistą kotarę,
On, uciekając od widoku światła,
Co tchu zamykał się w swoim pokoju;
Zasłaniał okna przed jasnym dnia blaskiem
I sztuczną sobie ciemnicę utwarzał. W czarne bezdroża dusza jego zajdzie, Jeśli się na to lekarstwo nie znajdzie. BENWOLIO Szanowny stryju, znaszże powód tego? MONTEKI Nie znam i z niego wydobyć nie mogę. BENWOLIO Wybadywałżeś go jakim sposobem? MONTEKI Wybadywałem i sam, i przez drugich, Lecz on jedyny powiernik swych smutków. Tak im jest wierny, tak zamknięty w sobie, Od otwartości wszelkiej tak
reklama sms daleki Jak pączek kwiatu, co go robak gryzie, Nim światu wonny swój kielich roztoczył I pełność swoją rozwinął przed słońcem. Gdybyśmy mogli dojść tych trosk zarodka, Nie zbrakłoby nam zaradczego środka. Romeo ukazuje się w głębi. BENWOLIO Oto nadchodzi. Odstąpcie na stronę; Wyrwę mu z piersi cierpienia tajone. MONTEKI Obyś w tej sprawie, co nam serce rani, Mógł być szczęśliwszym od nas! Pójdźmy, pani. Wychodzą Monteki i Pani Monteki. BENWOLIO Dzień dobry, bracie. ROMEO Jeszczeż nie południe? BENWOLIO Dziewiąta biła dopiero. ROMEO Jak nudnie Wloką się chwile. Moiż to rodzice Tak spiesznie w tamtą zboczyli ulicę? BENWOLIO Tak jest. Lecz cóż tak chwile twoje dłuży? ROMEO Nieposiadanie tego, co je skraca. BENWOLIO Miłość więc? ROMEO Brak jej. BENWOLIO Jak to? brak miłości? ROMEO Brak jej tam, skąd bym pragnął wzajemności.



BENWOLIO

Niestety! Czemuż, zdając się niebianką,
Miłość jest w gruncie tak srogą tyranką?



ROMEO

Niestety! Czemuż, z zasłoną na skroni,
Miłość na oślep zawsze cel swój goni!
Gdzież dziś jeść będziem? Ach! Był tu podobno
Jakiś spór? Nie mów mi o nim, wiem wszystko. W grze tu nienawiść wielka, lecz i miłość.
Shakespeare, Romeo i Julia fragment 100