Prus Lalka, Tom 1 rozdział 11

bierze pieniądze za ułatwianie stosunków koniom, ja za ułatwianie znajomości ludziom. Z czasem jednak stała się powściągliwszą w mowie, a niekiedy nawet moralizującą, spostrzegłszy, że wygłaszanie zdań
tłumacz polski i opinii przyjętych przez ogół wpływa na wzrost dochodów. Pani Meliton od dawna znała się z Wokulskim. A że lubiła widowiska publiczne i miała zwyczaj wszystko śledzić, więc prędko zauważyła, że Wokulski zbyt nabożnie przypatruje się pannie Izabeli. Zrobiwszy to odkrycie wzruszyła ramionami; cóż ją mógł obchodzić kupiec galanteryjny zakochany w pannie Łęckiej? Gdyby upodobał sobie jakąś bogatą kupcównę albo córkę fabrykanta, pani Meliton miałaby materiał do swatów, Ale tak!. Dopiero gdy Wokulski powrócił z Bułgarii i przywiózł majątek, o którym opowiadano cuda, pani Meliton sama zaczepiła go o pannę Izabelę ofiarowując swoje usługi. I stanął milczący układ: Wokulski płacił hojnie, a pani Meliton udzielała mu wszelkich informacyj o rodzinie Łęckich i związanych z nimi osobach wyższego świata.
Za jej nawet pośrednictwem Wokulski nabył weksle Łęckiego i srebra panny Izabeli. Przy tej okazji pani Meliton odwiedziła Wokulskiego w jego prywatnym mieszkaniu, ażeby mu powinszować. - Bardzo rozsądnie przystępujesz pan do rzeczy - mówiła.- Wprawdzie ze sreber i serwisu niewielka będzie pociecha, ale skup weksli Łęckiego jest arcydziełem. Znać kupca!. Usłyszawszy taką pochwałę Wokulski otworzył biurko, poszukał w nim i za chwilę wydobył paczkę weksli. - Te same? - rzekł pokazując je pani Meliton. - Tak. Chciałabym mieć te pieniądze!. - odpowiedziała z westchnieniem. Wokulski ujął paczkę w obie ręce i rozdarł ją. - Znać kupca?. spytał.
Prus Lalka, Tom 1 rozdział 11 tłumacz polski fragment 40